آبجی کوچیکه م فردا کنکور داره

هه

انگار همین دیروز بود که خسته و کوفته و له و درمونده با قیافه ی کوشولو و اخمالو و ناراحت واساده بود تو چارچوب در با لهجه ی لوس و بچه گونه ش غر میزد که: "از صب تو مهدکودک بودم تا 4 عصر. هیشکیم نیومد دنبالم. واقعا که!"

وای خدای من

انگار روی دور تند زده باشی این چند سال رو!

و من بی صبرانه منتظرم زندگی آن روی خوشش را نشانم بدهد

۱. خیلی وقت بود تو صف نونوایی نایستاده بودم!

۲. خیلی وقت بود یه بچه در حال تیله بازی ندیده بودم.

چه خوبه آدم بعضی وقتا بره نونوایی

سهم ما از زندگی داغ دل مادر نبود

گریه ی بابا دلیلش، گاز اشک آور نبود

بر سر آزادگی یک مشت خاکستر نشست

رد یک باتوم تشنه، بر لب خواهر نشست

از دل سبز زمین مردانگی فواره زد

غیرت زا بی غیرتی ها بر رگش قداره زد

دشنه ی نیرنگتان با نام دین سر می برد

آسمان از جورتان پیراهن از تن می درد

سینه هامان آشنا با حرف ساطور و تفنگ

حرمت آیینه هامان خسته از کابوس سنگ

طرح خون بر بالش خواب کبوترهای ناز

لاله ها با یادشان اِستاده در حال نماز

نیست با آهوی چشمی وحشت از دندان گرگ

ضجه های مردمم را قصه کن مادربزرگ!

ظلم ظحاکان به ما حس شهادت می دهد

کوچه را با جوی خون مردم عادت می دهد

در دلم خورشید و در دستم قلم، مسلخ کجاست؟

غسل تعمیدم دهید این شور من بی انتهاست

قبل مردن با خلیج فارس پیوندم دهید

جرعه ای از آتش قلب دماوندم دهید

گرچه جسم مردمم افتاده ناحق بر زمین

روحشان آزاده ی آزاده شد زیر پوتین...

شاعر: بنیامین جوادی

لینک در بالاترین

دلت که تنگ باشد، سیاست و حکومت و دولت و دنیا را با همه ی متعلقاتش واگذار میکنی به آنها که از نان شب واجبترشان است زورٍ بالای سرشان چپ است یا راست..

می خزی زیر پتو دلتنگی ات را میکنی.

مثل بچه ی آدم